آموزش وزن شعر
0
( از 0 امتیاز )
اشتراک‌گذاری
موجود

آموزش وزن شعر

سرشناسه : اب‍راه‍ی‍م‍ی‌، غ‍لام‍رض‍ا، ‏‫۱۳۴۹ -‏
‏عنوان و نام پدیدآور : آموزش وزن شعر به زبان ساده برای نوآموزان و

نوجوانان/غلامرضا ابراهیمی.

‏مشخصات نشر : تهران: ستاره جاوید، ‏‫۱۳۹۸.
‏مشخصات ظاهری : ‏‫۶۸ص.
‏شابک : ‏‫ :۹۷۸-۶۲۲-۶۲۵۴-۲۲-۹
‏ فهرست نویسی : فیپا
‏ موضوع : شعر فارسی — راهنمای آموزشی
‏رذه بندی کنگره : ‏‫PIR۳۵۵۳
‏رده بندی دیویی : ‏‫۸فا۱/۶۲
‏شماره کتابشناسی ملی :  ۵۷۱۵۱۴۳
تعداد

مدت زمان باقی مانده

قیمت برای شما

16,000 تومان

برشی از کتاب آموزش وزن شعر نوشته دکتر غلامرضا ابراهیمی نشر ستاره جاوید:شعر چیست؟شعر، در لغت بمعنی دانش و فهم و ادراک است که چامه،

سرود، سخن و چکامه نیز خوانده شده است.

 در تعریف شعر گفته اند که:

کلامی است موزون و مقفی که دارای معنی باشد، و این تعریف شعر است. ازروزی که انسان شعر را شناخته است، آن را ملازم وزن یافته و آهنگ و وزن

شعر، او را مسحور و مفتون خویش ساخته است.به همین جهت ارسطو که نخستین کسی است که رساله ای در بارهء شعر از او در دست است، شعر را در

مقابل نثر قرار می دهد و از شعر، سخن موزون رااراده می کند.

افلاطون در مورد شعر می گوید:

شعرعلم نیست زیرا نه می توان آن را به تعلم کسب کرد و نه می توان با تعلیم به دیگران آموخت. بلکه امری است الهامی و یکی از اسرار خدایان است.

جناب محمد رضا شفیعی کدکنی شاعر و استاد زبان ادبیات دانشگاه تهران، در پیوند به این پرسش که شعر چیست مینویسد:

شعر حادثه یی است که در زبان روی می دهد و در حقیقت، گویندهء شعر با شعر خود، عملی در زبان انجام می دهد که خواننده، میان زبان شعری او، و زبان

روزمره و عادی، تمایزی احساس می کند.”

شعر گره خوردگی عاطفه و تخیل است که در زبان آهنگین شکل گرفته باشد.

وی در جای دیگر می گوید:

“شعر را رستاخیز کلمه‌ها خوانده اند. زیرا در زبان روزمره، کلمات طوری به‌کار می‌روند که اعتیادی و مرده ‌اند و به هیچ روی جلب توجه ما را نمی‌کنند؛ ولی در

شعر ـ و ای بسا که با مختصر پس و پیش شدنی ـ این مردگان، زندگی می‌یابند و یک کلمه که در مرکز مصراع قرار می‌گیرد، سبب زندگی تمام کلمات دیگر

می‌شود. اگر بپذیریم که مرز شعر و نا شعر، همین رستاخیز کلمات است، یعنی تمایز و تشخّص بخشیدن به واژه‌های زبان، آنگاه به این نتیجه خواهیم رسید

که رستاخیز کلمه یا صورت تشخّص یافتن آنها در زبان، می‌تواند تعاریف متعدد از چشم‌انداز متعدد داشته باشد

حکمای دورهء اسلامی نیز همیشه شعر را همراه و همزاد وزن شناخته اند؛ چنان که ابوعلی سینا بلخی می گوید:

برشی از کتاب آموزش وزن شعر :شعر سخنی است خیال انگیز که از اقوالی موزون و متساوی ساخته شده باشد.

شعر یکی از کهن‌ترین گونه‌های ادبی و شاخه‌ای از هنر  است . دهخدا در یادداشت‌های خود درباره شعر چنین می‌نویسد:

«چکامه، چغامه، چامه، نَشید، نظام، سخن منظوم، منظومه، قریض. ظاهراً ایرانیان را قِسمی سرود یا شعر بوده و خود آنان یا عرب آن را «هَنَیمَه»

می‌نامیده‌اند.

قدیم‌ترین شعر ایران که در دست است گاتاهای زرتشت  می‌باشد که نوعی شعر هجایی محسوب می‌شود.

بحث از چیستی شعر، بحث دشوار و به اعتباری غیر ممکن است چراکه تا کنون که به اندازهء عمر آدمی- که از پیدایش شعر می گذرد- تعریف جامع و مانعی

از آن صورت نگرفته است برای همین تعدادی آمده اند بسیاری از آثاری را که به زعم سرایندگان آن، شعر محسوب می شده اند، از قلمرو شعر بیرون ساخته

اند، و برخی بر عکس؛ آثاری را که سرایندگان آن، آنها را در قالب نثر ارائه داده اند، شعر به شمار آورده اند؛ و بعضی هم تفکیک مرز شعر و نثر را کار نادرست

خوانده اند.

برشی از کتاب آموزش وزن شعر:

شاعران و منتقدان، تعریف‌های گوناگون و بی‌شماری از «شعر» ارائه داده‌اند. در تعریف‌های سنتی درباره شعر کهن فارسی، ویژگی اصلی شعر را موزون و

آهنگین بودنِ آن دانسته‌اند. در تعریف‌هایی دیگر، با دانش، فهم، درک، ادراک و وقوف یکی انگاشته شده‌است.

دهخدا در فرهنگ لغت خود به تعاریف علمای عرب نیز اشاره کرده و می‌نویسد:

«نزد علمای عرب کلامی را شعر گویند که گوینده آن پیش از ادای سخن قصد کرده باشد که کلام خویش را موزون و مقفی ادا کند و چنین گوینده‌ای را شاعر نامند ولی کسی که قصد کند سخنی ادا کند و بدون اراده سخن او موزون و مقفی ادا شود او را شاعر نتوان گفت.

ارسطو در بخشی از توضیحات خود درباره ماهیت شعر و عملکرد شاعر چنین می‌گوید: «کار شاعر آن نیست که امور را آن چنان‌که روی داده‌است به دقت نقل

کند، بلکه کار او این است که امور را به روشی که ممکن است اتفاق افتاده باشد، روایت کند.

اطلاعات بیشتر

وزن 200 g

هیچ دیدگاهی برای این محصول نوشته نشده است.

اولین کسی باشید که دیدگاهی می نویسد “آموزش وزن شعر”

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

سیزده − یک =